Fatbike w górach: jak radzić sobie z trudnym terenem

Realistycznie zaplanowana trasa

Wyjazdu nie ocenia się po dystansie. Dwadzieścia kilometrów z 800 metrami przewyższenia potrafi kosztować więcej niż czterdziestokilometrowa pętla niemal płaska. Warto przeanalizować profil, rodzaj dróg, możliwości zejścia z trasy i zasięg telefonu. Przejezdna droga leśna to coś zupełnie innego niż wąska, eksponowana ścieżka.

• Zacząć od znanej pętli o długości 15-25 km.
• Rozpoznać ujęcia wody, schronienia i skrzyżowania pozwalające skrócić trasę.
• Unikać technicznego finału o zmierzchu.
• Przekazać bliskiej osobie trasę i godzinę powrotu.
• Sprawdzić, czy na każdym odcinku dopuszczony jest ruch rowerów.

Przy pierwszym wyjeździe lepiej ograniczyć długie, rwane zjazdy i miejsca, w których rower trzeba nieść. Masa modelu elektrycznego szybko zamienia krótkie podejście w poważny wysiłek.

Ustawienie opon i wspomagania pod podjazd

Właściwe ciśnienie daje przyczepność, a jednocześnie nie pozwala zapaść się konstrukcji opony. Zaczyna się od własnego, typowego ustawienia i obniża je krokiem 0,5 PSI, jeśli opona odbija się od kamieni. Powietrze dodaje się wtedy, gdy kierowanie robi się miękkie, opona mocno się odkształca albo obręcz zbliża się do przeszkód. Masa rowerzysty, roweru i bagażu znaczy tu więcej niż jakakolwiek uniwersalna wartość.

Niskie przełożenie wybiera się przed podjazdem, nie na nim. Pedałuje się równo, ze stałą kadencją, przy wspomaganiu pośrednim. Tryb maksymalny potrafi zerwać przyczepność tyłu na żwirze i przegrzać układ na wolnym podjeździe. Gdy koło buksuje, nie należy dokładać mocy: lepiej lekko zmniejszyć wspomaganie, przenieść tułów do przodu i poszukać twardszej linii.

Przed wymianą ogumienia warto sprawdzić rozmiary i zgodność w naszym wyborze opon fatbike.

Oszczędzanie baterii

Przewyższenia, zimno, błoto i ruszanie pod górę zużywają bardzo dużo energii. Najwyższy poziom wspomagania warto zostawić na krótką rampę, a nie na cały podjazd. Jeśli przed najwyższym punktem zużyte zostało 60-70% baterii, należy zawrócić. Zjazd tej energii nie odda, a na przewinięciach wspomaganie może się jeszcze przydać.

Zjazd bez zajechania hamulców

Hamuje się przed zakrętem, w środku lekko zwalnia nacisk, a wzrok kieruje na wyjazd. Obu hamulców używa się progresywnie: przedni daje moc, tylny stabilizuje. Nie warto trzymać zaciśniętych klamek bez przerwy przez kilka minut. Lepiej przeplatać fazy zwalniania i luzowania, żeby tarcze mogły oddać ciepło.

Pięty opuszczone, ręce i nogi ugięte, ciężar przesunięty do tyłu tylko na tyle, na ile trzeba. Przesadnie tylna pozycja odciąża przednie koło i odbiera sterowność. W kamieniach celuje się w powierzchnie stabilne, a progi pokonuje możliwie prostopadle. Wjeżdża się wolno: prędkość koryguje się przed przeszkodą, rzadko w jej środku.

Wysokość, pogoda i zasada odwrotu

Temperatura potrafi spaść szybko wraz z wysokością. Warto zabrać warstwę wiatroszczelną, rękawice, wodę i zapas energii, nawet gdy na starcie jest ładnie. Podczas burzy nie wolno chronić się pod pojedynczym drzewem. Mgła, deszcz i zmarznięte podłoże potrafią uczynić powrót trudniejszym niż dojście.

Decyzję podejmuje się przed wyjazdem: odwrót, gdy nadciąga burza, gdy widoczność zasłania kolejne oznaczenie, gdy ból zmienia sposób jazdy, gdy hamulce reagują nieprawidłowo albo gdy bateria spada poniżej założonej rezerwy. Ta zasada oszczędza targowania się z samym sobą wtedy, gdy zmęczenie zaburza osąd.

Minimalny zestaw

• Pasująca dętka albo zestaw tubeless, knoty naprawcze i łyżki do opon.
• Pompka do dużej objętości z manometrem niskich ciśnień.
• Kluczyk wielofunkcyjny, spinka do łańcucha, zgodny hak przerzutki.
• Naładowany telefon, oświetlenie, lekki koc i apteczka.
• Woda, jedzenie oraz ciepła, wodoodporna odzież.

Przygotowanie warto uzupełnić o akcesoria do rowerów elektrycznych przydatne przy naprawach i widoczności.